Бу адәм билән тонушлуғимиз унчивала әмәс. Амма у мени көрсә, худди йеқинини көргәндәк, ич-сирини ейтиду. Ақ көңүл, яманчилиғи йоқ бу кишигә өзәмму амрақ. Ейтқанлириға қулақ селип, диққәт билән тиңшаймән. Һаятниң аччиқ-чүчүгини хелила тартқанлиғи билинип туриду. йеқинда уни бир муһимда учритип қалдим. Бирақ , илгәрки кәйпияти йоқ. Кам сөз еди. Әһвалини сорисам, «Бирәр саат вақтиң барму? Бизниң өйгә берип, азирақ муңдашсақ» …